Home

Welkom op de site van Edith van Middelkoop
Organisatie Coaching en Training

Mijn slogan: 'Wij zien de dingen niet zoals ze zijn, wij zien de dingen zoals wij zijn'.

Organisatiecoaching is een nieuw vakgebied op het snijvlak van advies, coaching, training en mediation. Een keuze voor diversiteit in aanbod en combinaties daarvan. Dat is de essentie van organisatiecoaching.                                                                
Welk aanknopingspunt er ook mag zijn, een organisatiecoach probeert de echte vraag zodanig te achterhalen dat het begeleidingsproces samen gecreëerd kan worden. In mijn visie is er sprake van “een organisatie” zodra je in betrekking bent met een ander. Een organisatie kan dus ook je thuissituatie zijn, of je plek binnen het (vrijwilligers)werk. Zodra je in betrekking bent met anderen, heb je in feite met een vorm van organisatie te maken. De actualiteit laat bijvoorbeeld zien, dat er veel op het spel staat wat betreft het begrip "zelforganisatie" . De manier waarop aan een  team in feite meer ruimte, vertrouwen en eigen verantwoordelijkheid gegeven wordt, geeft nieuwe mogelijkheden om opnieuw naar  het samenwerken in het team en naar de plek in de organisatie te kijken. Het wellicht opnieuw uitvinden van dat "in betrekking zijn" maakt zorgvuldige procesbegeleiding tot voorwaarde. Dat geldt zowel op individueel als op (een nieuw) teamniveau. Een organisatiecoach opereert ook juist vanuit die diverse invalshoeken.  

Mijn aanbod als organisatie-coach heb ik concreet gemaakt door het in vijf pakketten vorm te geven.  Dat zijn de pakketten:                               Maatwerk/Zelfsturing -  Teamcoaching -  Intervisie - Mediation -  Individuele Coaching
Na de intake wordt duidelijk waar de vraag ligt. In deze eerste verkenning komen er al zichtlijnen op tafel. Bij de vervolgafspraak kom ik met voorstellen die afgestemd orden op de vraag. Nieuwsgierig geworden naar de invulling van de  vijf pakketten? Klik gewoon maar door op de rubrieken.

2017

Zo vaak maak ik nu eenmaal geen gebruik van Facebook of Linkedin. Wat ik tot twee jaar geleden wel gedaan heb, is een jaaroverzicht maken, van wat ik dan de moeite van het noemen waard vond. Dat is absoluut arbitrair, en leuk om te doen. Het is een overzicht van een paar onderwerpen, die voor mij van belang zijn geweest en nog steeds zijn. Dus nu gewoon weer in de “pen “geklommen. 

Ervaring in en met het sociaal domein:

In 2015/2016 heb ik in een middelgrote gemeente ruim een jaar lang intensief en veelzijdig in het sociale domein gewerkt. De gemeentelijke opdracht bestond uit het opstarten en begeleiden van twee sociale wijkteams.

Intensief, omdat het kennismaking betreft, verkenning van elkaars expertises en acceptatie, en het graag willen combineren van deze deskundigheden. Elke professionel staat er anders in, heeft een andere achtergrond, weinig of veel ervaring, gaat er graag en open in of toch wat behoudend, enz, enz, enz.  

Veelzijdig omdat het teamcoaching en teamtraining betrof, individuele coaching en intervisie. Daar was ik ook erg blij mee, want al die verschillende disciplines maken het mogelijk daar in te springen en te begeleiden waar dat nodig blijkt. En het gaf mij de kans om zowel de individuele teamleden als de dynamiek van de teams beter te begrijpen.   

Ik heb enorme waardering gekregen voor die werkers in het veld. Generalist/specialist, zo nieuw en hoe ver ga je dan. Hou ik dan straks mijn baan wel? Ben ik daar wel toe bevoegd? Allemaal onzekerheden en toch met elkaar aan de slag gaan: vanuit de wil om het visitekaartje van je gemeente te willen zijn. Natuurlijk, de bekende golfbeweging was ook hier aanwezig: pieken en dalen en alles wat er tussen in zit. Mijn waardering voor die teamleden zit hem vooral in het feit, dat men elkaar voor alles bleef steunen en proberen te begrijpen.” We moeten en willen het samen doen”, hoorde ik vaak. “Het is ons gezamenlijk avontuur”.  

Toch verliep niet alles zoals je zou willen. Ook deze gemeente was daar geen uitzondering in. Want juist die werkers in het veld zijn op een nieuwere manier in de wijk bezig en komen voor hen nieuwe en meer complexe problematieken tegen. Niet meer doorschuiven naar een andere instantie is toch het adagium? Okay, maar wat moet je dan als je er eigenlijk niet uitkomt? Want de procedures helpen nu niet, nee, die werken juist remmend en beperkend op de tegengekomen situatie. Wat er dan nodig is, is een vangnet, een klaar staan vanuit de gemeente en haar betrokken organisaties. Wat zou het dan doeltreffend zijn, om zo’n complexe casus mee te kunnen nemen naar het eerst komende overleg. Een overleg waarin mensen van de gemeente, teams, beleidsmakers met regelmaat bij elkaar komen, om te luisteren, samen oplossingen te vinden en aan te passen waar nodig! Zodat inderdaad gebeurt wat de bedoeling is: de mensen in het veld komen (o.a. procedurele) beperkingen tegen, en we willen toch dereguleren, met gezond verstand dat aanpakken?  

Wanneer, bijvoorbeeld, zo’n leeratelier, functioneert, dan voelen die teamleden zich serieus genomen en gewaardeerd. De betrokken organisaties evenzo. Dan is er sprake van een lerende organisatie! 

Ik vind, dat daar nog zeer grote stappen in te maken zijn. Sterker nog, ik vind het een voorwaarde. Ik zou daar graag een bijdrage aan willen leveren. Eigenlijk wil je toch voor elke problematiek/vraag dat deze aanpak ingezet wordt, vanuit het eigenaarschap van een ieder. Elke gemeente die dat wil, en er dus voor open staat, heeft al een belangrijke stap gezet! Eigenlijk wil je toch  je voor welke problematiek/vraag dan ook deze aanpak

En voor wie dit leest: ik wens je een boeiend , gezond en kleurrijk 2017 toe!

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

C